18/6/17

Το σύνδρομο του σωτήρα....

«Για shopping στο Golden Hall!»

Εδώ και καιρό άκουγα για αυτό το Golden Hall. Mου είχε κάτσει στο λαιμό! Μόνο και μόνο τ’ όνομά του μου προκαλούσε αποστροφή.
Πόσω μάλλον όταν έμαθα πως είναι μια κυριλέ εκδοχή του  ΜALL. Ποτέ μου δεν φανταζόμουν ότι θα αναγκαζόμουν να πάω και μάλιστα παραμονή Χριστουγέννων, μια από τις πιο εμπορικές μέρες του χρόνου! Είχα όμως χάσει σε στοίχημα κι έπρεπε να τηρήσω την υπόσχεσή μου.
Ας πάρουμε από την αρχή την ιστορία. Πριν μια βδομάδα είχα βάλει στοίχημα με μια κοπέλα. Ο χαμένος θα αγόραζε ένα βιβλίο στον άλλο πριν το τέλος τις εβδομάδας. Όπως καταλαβαίνετε, έχασα. Δεν κατάφερα όμως να βρω χρόνο  να πάρω το βιβλίο. Επειδή είχα το πρωί μια δουλειά στα βόρεια προάστια, δεν προλάβαινα να πάω προς κέντρο! Οπότε, επειδή το βιβλίο που έψαχνα ήταν σχετικά σπάνιο, λέω «θέλω ένα μεγάλο εκδοτικό οίκο»! Το «Golden Hall» έχει Παπασωτηρίου και public οπότε, αφού ήταν στον δρόμο μου, λέω…

Πλησιάζω. Σε ένα φανάρι προτού στρίψω να πάω προς τα εκεί, μια εικόνα που θα θυμάμαι για καιρό εμφανίζεται μπροστά μου! Ένας ηλικιωμένος άντρας  με άσπρη μακριά γενειάδα, σκαμμένο πρόσωπο και μελαγχολικά μάτια κρατούσε μια μεγάλη χάρτινη πινακίδα που έγραφε «άστεγος».
Δίπλα του ένας χαμογελαστός μετανάστης πουλούσε χαρτομάντιλα. Πίσω τους ο τεράστιος όγκος του «Golden Ηall» μου φάνηκε σαν να τους περιγελούσε, σαν να τους κορόιδευε! «Κοιτάτε ποσό μεγάλο και πλούσιο είμαι, ενώ εσείς...δεν ξέρετε ούτε  αν θα ζείτε αύριο»...
Φτάνω στην είσοδο. Οι τιμές του πάρκινγκ είναι απλησίαστες, οπότε παρκάρω κάπως πιο μακριά και μπαίνω με τα πόδια από το γκαράζ. Στην είσοδο του γκαράζ οι εργάτες κουβαλάνε εμπορεύματα και οδηγούν τα αμάξια μέσα. Κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι εργάζονται σερί πάνω από οκτώ μέρες για να απολαύσει «ο κόσμος» τα ψώνια του. Πάντως, μέσα στο γκαράζ πραγματικά  γέλασα! Ήταν σαν να βρισκόσουν σε έκθεση αυτοκινήτων. Mercedes, Audi, Porshe κ.τ.λ. Βλέπω μια γυναίκα δίπλα  και αυθόρμητα της λέω «πω πω φτώχια! Κρίμα οι άνθρωποι!». Γελάει αμήχανα και κουνά καταφατικά το κεφάλι…
Μπαίνω στον εσωτερικό χώρο. Μάρμαρα αστραφτερά, φανταχτερά φώτα, φανταχτεροί άνθρωποι! Ένιωσα ταπεινός μπροστά σε αυτό το μεγαλείο! Ούτε καν!! Θυμήθηκα τον άστεγο και τον μετανάστη και ένιωσα οργή και θλίψη για την αδικία. «Έστω» είπα «ας προχωρήσω για Παπασωτηρίου» . Δεν ήταν εύκολο. Πάω από ‘δω, πάω από εκεί, τίποτα. Με τόσα μαγαζιά παρατεταγμένα είναι σαν να ψάχνεις ψύλλο στα άχυρα. Λέω «θα ρωτήσω».
Ανάμεσα στα μαγαζιά στη μέση του διαδρόμου βρίσκονταν διάφοροι πωλητές με τα εμπορεύματά τους. Γούνες, διακοσμητικά και τέτοιες ιστορίες. Πλησίασα μια πωλήτρια σοκολάτας. Μην με πείτε λιγούρη απλά βρέθηκε στο δρόμο μου πρώτη. Πλησιάζω λοιπόν, μα πριν προλάβω να τη ρωτήσω, ξεπρόβαλε ένα ζευγάρι μεσηλίκων. Δεν φαίνονταν  ιδιαίτερα εύποροι και έκαναν αντίθεση με την σούπερ φανταχτερή πωλήτρια. Της δείχνουν ένα σακουλάκι μικρό με 4-5 κομματάκια σοκολάτας, «τι είναι αυτό;» ρωτά ο άνδρας. «Αχ, είναι λευκή σοκολάτα με γέμιση granberry» απαντά με μειλίχιο ύφος και άψογη προφορά η πωλήτρια.
Σκέφτομαι «πσσς ωραίο φαίνεται κι ας μη μου αρέσουν ιδιαίτερα οι σοκολάτες». Το ζευγάρι μάλλον σκέφτεται το ίδιο γιατί κοιτούν όχι απλά με ενδιαφέρον, μα με λάγνο βλέμμα τα αθώα σοκολατάκια. «Πόσο κάνει;» ρωτά η γυναίκα. «12 ευρώ» απαντά η πωλήτρια. Πήγα να πεθάνω στο γέλιο. Για 4-5 μικρά κομμάτια σοκολάτας 12 ευρώ. Το ζευγάρι απογοητευμένο αποχωρεί κι εγώ ρωτώ την πωλήτρια -που με ξινό ύφος (δεν ήμουν πελάτης βλέπετε)- μου λέει πού είναι ο Παπασωτηρίου...
Μπαίνω μέσα, χαζεύω λίγο τα βιβλία  και πάω στην υπεύθυνη -μια σοφιστική γυναίκα, γύρω στα 50-. «Γεια σου» της λέω «ψάχνω για το βιβλίο «ο διάσημος Νικόλας Ασιμος» «περιμένετε μισό λεπτό να κοιτάξω» με ευγενικό και δουλικό ύφος. Της λέω «δεν χρειάζεται να μου μιλάς στον πληθυντικό». Με κοιτά ξαφνιασμένα και γελά «ωραία»μου απαντά.
Μετά από λίγο ξαναρχίζει «Ξέρετε, δεν υπάρχει το βιβλίο αυτό». Τόσα χρόνια έγινε πλέον συνήθεια ο πληθυντικός, η υποταγή. «Ωραία», λέω «μήπως έχετε Λενίν » (ήθελα ένα βιβλίο του Λένιν για μένα) «μισό λεπτό να δω-αχ, κρίμα, τίποτα, μπορούμε να παραγγείλουμε, αν θέλετε» «μα καλά» λέω «είστε από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους και δεν έχετε  Λένιν!;»…«Γεια χαρά, καλές γιορτές» και πάω  public …
Στην είσοδο γράφει: 250.000 βιβλία για εσάς. Ανεβαίνω στο τμήμα βιβλίων. Γινόταν χαμός Η  πωλήτρια μιλούσε με μια κυρία με μαύρη γούνα, της έδειξε τα ράφια για μουσικά βιβλία που είχε ζητήσει μάλλον, εκείνη είπε: «δεν μου αρέσει κάτι» και της γυρνά την πλάτη. Συνεχίζουν την «περιήγηση» στο τμήμα για βιβλία σχετικά με κινηματογράφο «ούτε εδώ κάτι μου αρέσει» και κουνά την παλάμη της με μια κίνηση όμοια με διώξιμο μύγας και… αποχωρεί ξινισμένη.
Η πωλήτρια δεν φαίνεται ταραγμένη. Θα έχει συνηθίσει από τέτοιες «ευγενείς» συμπεριφορές. Η σειρά μου τώρα «έχεις το ‘Ο διάσημος Νικόλας Άσιμος’;» - «Όχι, δεν το έχουμε» - «Πάντως, μέσα στα 250.000 βιβλία, φαντάζομαι θα έχεις Λένιν, σωστά» επιμένω εγώ. Αυτό ήταν! «Λένιν;!» επαναλαμβάνει με απορία «Για να δώ» . Είδε και δεν είχε ούτε ένα βιβλίο του! Oύτε ένα ανάμεσα σε 250.000...
Καθώς φεύγω κοιτώ για άλλη μια φορά τους πελάτες. Κοστούμια, γραβάτες, γούνες, ψηλές μύτες η πλειοψηφία τους. Σκέφτομαι «και να είχατε, πες μου ποιος θα τα αγόραζε» Γελάω και φεύγω…

To Golden Hall, ο Λένιν και η σύγχυση του επαναστάτη


Ε
χτές έκανε τη γύρα στα ίντερνετς ένα κείμενο (που δημοσιεύτηκε πρώτα εδώ και μετά και στο left.gr) ενός νεαρού ο οποίος αναγκάστηκε να πάει για ψώνια μέσα στις γιορτές στο εμπορικό κέντρο Golden Hall στο Μαρούσι, και διαβάζοντάς το πάρα πολύς κόσμος γέλασε πολύ κι αυτό ήταν πολύ καλό γιατί ετούτες τις δύσκολες εποχές ένα από τα πράγματα που μας λείπει είναι το γέλιο.

Προσπερνώντας τα προφανή που έχουν συζητηθεί ήδη εξαντλητικά -ενίοτε και στα όρια του bullying- στα σόσιαλ μύδια (το αναπόφευκτο hashtag #kati_se_lenin είναι ενδεικτικό) και με κάθε συμπάθεια και σεβασμό στο νεαρό Βαγγέλη Γαβρηιλίδη που το έγραψε, θέλω να σημειώσω το πιο ενδιαφέρον πράγμα που παρατήρησα στο κείμενο. Είναι ένα φαινόμενο κοινό στους στρατευμένους ιδεολογικούς κύκλους του «περιθωρίου», δηλαδή εκτός του πολιτικού mainstream, του συρμού: Η απέχθεια για τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι προσπαθούν να σώσουν.
Γιατί όλοι οι στρατευμένοι ιδεολόγοι κάποιον προσπαθούν να σώσουν, συνήθως τον λαό.
Και εκεί ακριβώς κρύβεται η μεγάλη αντίφαση.
Στις δημοκρατίες το πολιτικό «mainstream», ο συρμός, εκφράζεται από την ψήφο της πλειοψηφίας. Η οποία ψήφος είναι αυτή που θέτει τους ιδεολόγους «του περιθωρίου» στο περιθώριο. Η οποία πλειοψηφία είναι, βεβαίως, ο λαός. Και γι’ αυτό οι ιδεολόγοι μοιραία τον περιφρονούν. Κι ας είναι αυτός ο ίδιος που καλούν σε επανάσταση, σε εξέγερση.
Στο κείμενό του ο αγαπητός Βαγγέλης γράφει με συμπάθεια και οίκτο για τους υπαλλήλους στο γκαράζ του εμπορικού κέντρου, οι οποίοι δουλεύουν «σερί πάνω από οκτώ μέρες για να απολαύσει «ο κόσμος» τα ψώνια του». Δεν έχει όμως καμία συμπάθεια για την πωλήτρια που πουλάει σοκολατάκια και του μιλάει με «ξινό ύφος» ή για τις πωλήτριες των βιβλιοπωλείων που αδυνατούν να βρουν το βιβλίο που ψάχνει. Κανέναν οίκτο για το ότι κι αυτές δουλεύουν σερί οκτώ ημέρες για να εξυπηρετούν πελάτες όπως ο ίδιος. Είναι άγνωστο το κριτήριο που κάνει τους μεν συμπαθείς εργάτες και τις δε στριφνές κι «υποταγμένες» στα μάτια του. Αν κρίνει κανείς από το κείμενο, η μόνη διαφορά των μεν από τις δε είναι το ότι οι δε του μίλησαν.
Όποιος είχε ποτέ την τύχη να συναναστραφεί ανθρώπους του στρατευμένου αριστερού ή αναρχικού χώρου -για όσους έχουν περάσει από το Ελληνικό πανεπιστήμιο ήταν μια τύχη αναπόφευκτη- έχει, αργά ή γρήγορα, διαπιστώσει την αντίφαση. Αυτοί οι πολιτικοί χώροι προσβλέπουν σε μια (βίαιη ή μη, ανάλογα με τη συνιστώσα) ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και στην αντικατάσταση της «αστικής» δημοκρατίας από ένα άλλο σύστημα (ασαφών προδιαγραφών, και πάλι ανάλογα με τη συνιστώσα), πράγμα που απαιτεί κάποιας μορφής ξεσηκωμό από το “λαό”.
Ο «λαός», όμως, στην πράξη δεν μοιάζει ποτέ να έχει καμία όρεξη να ξεσηκωθεί και, ακόμη και τώρα, μετά από τρία μνημόνια, φαίνεται να περνά τον περισσότερο χρόνο του σε μέρη όπως το Golden Hall και συμμετέχοντας σε «Λευκές Νύχτες» και δε συμμαζεύεται. Αυτό είναι δύσκολο να το χωνέψουν οι ιδεολόγοι των στρατευμένων άκρων εκείνων. Αν η υλοποίηση του οράματός τους προϋποθέτει τη μαζική συμμετοχή ενός πληθυσμού, πώς αντιμετωπίζεις τον πληθυσμό όταν δεν δείχνει καμία διάθεση να υλοποιήσει το όραμά σου για λογαριασμό του;
Είναι πρόβλημα σοβαρό, και ήταν πρόβλημα όλων των αριστερών κινημάτων πάντα αυτό, η ασυμφωνία της επαναστατικής θεωρίας με την αληθινή ανθρώπινη φύση. Ελάτε στη θέση τους δηλαδή. Πώς να αντιμετωπίσει ο αριστερός τα μνημονιόπληκτα πλήθη που γεμίζουν τα καταστήματα τις Κυριακές, τους κατόχους ακριβώς των ψήφων που θα φέρουν το ΣΥΡΙΖΑ (ένα συνονθύλευμα πάλαι ποτέ συνιστωσών, θυμίζω) στην εξουσία; Τους περιφρονεί και τους χρειάζεται και τους απεχθάνεται και θέλει να τους σώσει.
Πώς να αντιμετωπίσεις αυτή την κατάσταση, αν όχι με άρνηση και με εθελοτυφλία, στα όρια της υποκρισίας; Θα πείσεις με κάποιον μαγικό τρόπο τον εαυτό σου ότι όλοι αυτοί που βλέπεις μπροστά σου στο Golden Hall είναι μειοψηφία, όχι πλειοψηφία, ότι όλοι αυτοί είναι οι «πλούσιοι αστοί», όχι ο πραγματικός «λαός», ο οποίος πεινάει και/ή αυτοκτονεί και/ή πεθαίνει από τα μαγκάλια, και σ' αυτό το φανταστικό ορισμό του «λαού» θα εντάσσεις όποιον συμπεριφέρεται με τρόπο που να συμφωνεί τις ιδεολογικές σου πεποιθήσεις, μέχρι, τουλάχιστο, να σου πιάσει την κουβέντα και τον κατατάξεις κι αυτόν στους «πλούσιους αστούς».
Τι να κάνουν οι άνθρωποι. Είναι ο μόνος τρόπος να μη σιχτιρίσουν και το «λαό» και την επανάσταση που θέλουν να του προσφέρουν -και χάσουν, έτσι, κάθε νόημα από τη ζωή. Λίγη εθελοτυφλία, λίγη υποκρισία. Δε γίνεται αλλιώς.
Ο ίδιος ο Βαγγέλης, ο συμπαθής νεαρός που μας χάρισε σπάνιες στιγμές γέλιου γράφοντας για την εμπειρία του στο Golden Hall, παραμονές Χριστουγέννων ήτανε στο Mall.



6 σχόλια:

  1. Αγαπητέ Andpick,

    Και εγώ είχα την απορία για το Golden Hall ναμάθω πω ςείναι.

    Veni, Vidi, ...... και απήλθα. Διότι δεν έχω την διάθεση να πληρώσω όλο αυτό το κατασκεύασμα, όλα αυτά τα overheads (έξοδα ενοικίου καταστήματος και φίρμα Golden Hall) προκειμένου να πάρω ένα βιβλίο!

    Βέβαια ο νεαρούλης ψευδοαριστερός που ζητούσε Λένιν, γνώριζε πολύ καλά που θα βρεί τον αγαπητό του συγγραφέα. Τι τον γύρευε τόσο επίμονα στο ... Golden Hall;;;

    Καλή Ανάσταση!!!

    Ευμένης Καρδιανός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ετσι σε δουλειά να βρισκώμαστε μέρες που είναι μέσα στην κρίση. Καλή Ανάσταση σε όλους στον Ινφογνώμωνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και μόνο ότι η απάντηση-υπεράσπιση του Golden Hall ήρθε από τη φρη πρέζα Athens Vomit, αυτό τα λέει όλα και για την απάντηση και για τα συμφέροντα που υπερασπίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κομπλεξάρες αριστεροί! Πότε θα καταφέρετε κάτι καλύτερο από προπαγάνδα επινοητικότητας 15 χρονου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εσύ δεξιό χάπατο προτού ξανασκεφτείς να μιλήσεις για "κομπλεξάρες αριστεροί" να κάνεις 2-3 γονυκλισίες στον αρχηγό σου το Σαμαρά, τον αμόρφωτο γερμανόδουλο πολιτικάντη που πέταξε προχθές την πατάτα του αιώνα λέγοντας πως τον 11ο αιώνα μ.Χ. επί Αλεξίου Κομνηνού τα σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν στη... Μεσσηνία!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γρήγορα στο Golden Hall να πιεις κανα συντροφικό μακιάτο με τα λοιπά ορφανά του Στάλιν γιατί πλέον εκεί συχνάζουν.

      Διαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.